پنجره انتظارم را اکنون به سمت حیاط خلوت فصلها باز میکنم و خلوت آجرها را تا فردای پاییز دنبال میکنم. در این روزهای بی برگی وجودم از سرمای برف و بوران یخ می زند و دلم در آتش نیاز به او یکتای بی همتا می سوزد.

و انتظار ... انتظار ... انتظار او ... مرا تا مرگ هستی سوق می دهد و ناگه یک عشق پاک و آبی مرا به زندگی باز میگرداند و در گوشم نجوا می کند که انتظار شیرین است.