خدایا وحشت تنهاییم كشت

كسي با قصه من اشنا نيست

در اين عالم ندارم همزباني

به صد اندوه مي نالم- روا نيست

شبم طي شد كسي بر در نكوبيد

به بالينم چراغي كس نيفروخت

نيامد ماهتابم بر لب بام

دلم از اين همه بيگانگي سوخت

به روي من نمي خندد اميدم

شراب زند گي در ساغرم نيست

نه شعرم مي دهد تسكين به حالم

كه غير از اشك غم در دفترم نيست

بيا اي مرگ جانم بر لب امد

بيا در كلبه ام شوري بر انگيز

بيا شمعي به بالينم بيفروز

بيا شعري به تابوتم بيا ويز!

دلم در سينه كوبد سر به ديوار

كه:(( اين مرگ است و بر در مي زند مشت))!

- بيا اي همزبان جاو داني

كه امشب وحشت تنهاييم كشت!

                                                       (( فريدون مشيري))